Het zag er naar uit dat het een fijne dag ging worden. Dat heb je wel eens, dat je ’s morgens je ogen open doet, op de klok kijkt en dat er zich een heel enthousiast gevoel meester van je maakt. Ik voel dan altijd de neiging om het bed uit te sprinten, de gordijnen weg te rukken, het raam open te stampen en dan uit volle borst de buurt wakker te schreeuwen. Zoiets van “LANDGENOTEN, IK BEN WAKKER!!”

‘Is er iets?’, vroeg mijn echtgenote met een droge slaapstem.
‘Neu, ik ben wakker’, zei ik. ‘Hoezo?’
‘Ik voel enige onrust’, kraakte ze. ‘Onrust? Wie, ik?’
‘Nee die stoelpoot daar. Hoepel alsjeblieft het bed uit en laat mij even rustig wakker worden.’ Ze draaide zich om.

Ik gehoorzaamde braaf, liet mijn plan voor de dagouverture voor wat het was en verliet de “slaap-scene”.

Tja, en dan kom je beneden, trekt de pantoffels aan en stapt de kamer binnen. Ik begin dan altijd met een bak stevige koffie. “Daarmee versterk je de vezels in je lijf”, heb ik me ooit laten vertellen. Mijn echtgenote noemde het “op je mouw laten spelden” van een onzinnige stelling. Zij gelooft niets van dat verhaal en gaat altijd voor de ochtendthee.

Terwijl ik stilletjes aan tafel zat te genieten van de eerste “fijne-dag” bouwsteen, zat ik te bedenken hoe het vervolg zou kunnen zijn. Iets leuks gaan ondernemen bijvoorbeeld. Tja, iets leuks. Voor buitenactiviteiten was het te koud en te nat. En voor “iets binnen”, zoals een overdekt winkelcentrum, ben ik niet geschikt. Ik schijn geen prettige winkelpartner te zijn. Tenminste, dat heb ik in de loop der jaren wel begrepen.

Ja, dat “iets leuks” was best lastig in te vullen. Er vlogen nog wat losse flodders door mij  hoofd zoals het “op visite” gaan, maar om iemand nou met mijn  “fijne-dag” obsessie op te zadelen gaat dan ook weer te ver. Ik slaakte een diepe zucht en slurpte mijn koffie op. Ik besloot het te laten varen en mijn echtgenote te verwennen met een kopje thee-op-bed.

Terwijl het waterketeltje op weg was naar zijn orgasme pakte ik een theeglas en wilde er een zakje inhangen. Tja, een zakje. Ik ontdekte rooibos, groen, citroen, kaneel, zwart, paars… geen idee wat ze normaal gesproken nam. Misschien lag er nog een zakje van gisteren in het vuilnisbakje onder het aanrecht. Ik opende hem en trof nogal het één en ander aan. Het werd even zoeken, maar uiteindelijk trok ik na het opschudden van de complete dagvulling een touwtje naar boven.

Op het vervuilde labeltje ontdekte ik een inmiddels onleesbaar tekstje. Dat doen ze tegenwoordig. Van die tekstjes erop drukken. Ik denk dan altijd dat ze het beter achterwege kunnen laten en de thee een paar cent goedkoper maken. Maar goed, nadat ik het dna spoor veilig had gesteld ontdekte ik sporen van groene thee. Ik pakte een nieuw zakje uit de van de postcodeloterij gewonnen theekist en legde hem op het schoteltje. Toen water in het glas, gezicht op “leuk” en de trap op.

‘Ben je wakker schatje?’, vroeg ik overdreven vriendelijk. Ik hoorde de lichte kreun van iemand die bezig was op aarde terug te keren. Er ging een oog open, toen nog één, de communicatieverbindingen werden gelegd en er bleek een gesprek mogelijk.

‘Lekker kopje thee voor jou.’ Ik keek er zo braaf mogelijk bij.
‘Ah wat lief’, zei ze. Ik groeide. De tweede bouwsteen was gelegd. Ik plaatste het kopje met assecoires op het nachtkastje. Ze richtte zich nu langzaam op, gaapte een keer, lanceerde een luchtkusje en opende het zakje.

‘Hm, en ook nog de juiste theesmaak gekozen. Even snel kijken wat er op het labeltje staat.’ Ze pakte haar bril, pakte het papiertje en begon toen te gniffelen.
‘Wat een aardige tekst’, zei ze.
‘O’, blaatte ik quasi nieuwsgierig.
‘Ja, ze wensen mij een “fijne dag”. Nou Bart als jij nou eens iets leuks verzint dan gaat het echt wat worden vandaag’

Ik voorzag een loodzware dag.

Bart

Powered by WPeMatico

Share

Related Post

Reageer.

Reageer als eerste.

Notify of
avatar
300
wpDiscuz
Close
Please support the site
By clicking any of these buttons you help our site to get better